Geen groei zonder pijn. Dat is prettig om te lezen wanneer je net een groeispurt achter de rug hebt en je kunt genieten van je groei. Maar als je dit leest en je zit net in een behoorlijke dip in je leven, dan denk je wellicht “Ja, ja …”.

Maar toch lijkt het wel op te gaan voor de wetten van het leven. Toen je op de wereld kwam, je eerste tandjes doorkwamen, de eerste teleurstelling, je eerste conflict, je eerste liefde …

We beseffen dat niet altijd, maar pijn doet je beseffen dat je een lichaam hebt. Pijn doet je beseffen dat we verbonden zijn met andere wezens. Pijn doet je beseffen dat er ergens zoiets moet zijn als een ziel.

Je kunt met je pijn samenvallen. En als je een beetje geluk hebt, word je vertroeteld door je omgeving. Je kunt pijn ook van je af duwen door net te doen alsof het er niet is. Maar vaak komt die pijn via de achterdeur weer binnen. Je kunt ook besluiten je pijn waar te nemen. Gewoon als pijn en je afvragen wat die pijn jou te vertellen heeft.

Dan zul je merken dat je ‘gewone wonden’ hebt. Die genezen na verloop van tijd. En er zijn situaties om omstandigheden die jou niet verwonden, maar wel een ander. En soms ben jij degene die de wond toe brengt aan een ander. Deze wonden leren je om in liefde en met mededogen bij die ander te zijn, ook al is verwonden soms onontkoombaar.

Maar je hebt ook wonden die voorkomen op het niveau van de ziel. Verraad aan je ziel is de diepste pijn die er bestaat. Verraad aan je ziel pleeg je zelf door je mentale denkapparaat of je angst. Je maakt keuzes vanuit je denken die haaks staan op wat je ziel verlangt. Maar ook deze pijn is onontkoombaar om je te laten ervaren dat er in jou een diep-weten huist, een weten vanuit je ziel. 

Door fysieke pijn, heb ik mijn lichaam ervaren

Door emotionele pijn, heb ik mijn gevoel van liefde ervaren

Door mentale pijn, heb ik mijn ziel ervaren. 

Ik wens je de groei toe waar je aan toe bent. Dat je de tijd neemt om je wonden te helen, en het leven begroet zoals het bedoeld is door vanuit je eigen ziel te leven.